အလွမ်းကဗျာလေးရွတ်ဆိုပြမယ်......

မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး နွေးထွေးစွာ အိပ်စက်လိုက်ပါ........အလွမ်းကဗျာလေးတစ်ပုဒ်တိုးတိုးကလေး ကိုယ်ရွတ်ဆိုပြမယ်.......။ ရင်ဘတ်နဲ့နားထောင်ကြည့်ပါ....ကာရံတွေလှပနေတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်....။

အိပ်မက်လေးလှပါစေ ....အိပ်ရေးလဲဝပါစေ....။ မနက်ခင်းနေခြည်နွေးနွေးမှာ ....လေပြေညှင်းလေးနဲ့အတူတိုးဝှေ့ပြီး ကိုယ်လာရောက်နှိုးလှည့်မယ်.....။

သာယာတဲ့နှုတ်ဆက်သံနဲ့အတူ.... နိုးထခြင်းကို ရေကြည်ချမ်းမြတစ်ခွက်နဲ့မြည်းစမ်းလိုက်ပါ.........။ ဒီလိုဆို ရင်ထဲ အေးချမ်းလို့ သန့်စင်သွားလိမ့်မယ်....။

ကိုယ်တို့ မကြာမကြာဆုံကြမယ်လေ.... ကျေးငှက်လေးတွေတွန်မြည်ကြရင်.....သစ်ပင်သစ်ရွက်တွေကိုလေတိုးကြရင်... မြက်ခင်းစိမ်းတွေဦးမော့ကြရင်.... လိပ်ပြာငယ်လေးတွေ ပျံဝဲကြရင်..... နှင်းဆီပန်းခင်းတစ်ခုလုံးမွှေးပျံ့ချိန်ကျရင်လေ.......။

ဦးတည်ရာမဲ့ ဆောင်းလေအေးတွေ ဝှေ့ရမ်းတိုက်ခတ်လိုက်သလိုပဲ...... မီးခိုးရောင်တွေကိုမြင်ရတိုင်း ကိုယ်တို့ပိုပိုဝေးသွားကြတယ်လို့ မယူဆပါနဲ့....။ စင်္ကြာလေးတွေလည်နေတာကိုကြည့်ရင်းလည်း ကိုယ်တို့မဝေးကြပါဘူး....။ များပြားလှတဲ့ လောကရဲ့ အရှုပ်အထွေးများကြားမှာ မနားမနေပြေးလွှားလှုပ်ရှားရုန်းကန်ရလို့.....ပျောက်ပျောက်သွားတတ်တဲ့ အစိမ်းရောင်ပန်းသီးလေးတစ်လုံးပါ.....။ ဒါပေမယ့် ပန်းသီးလေးက သူ့အတွက်တော့ အမြဲချိုမြပါတယ်.....။ အလွမ်းတွေကို ရင်ထဲထိုးသိပ်သိမ်းမထားချင်ပါဘူး.....။ ဒါကြောင့် ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်အဖြစ်ဖန်ဆင်းလိုက်မယ်...။ ပြီးတော့ သူ့ဆီကို အရောက်ပို့ပေးလိုက်မယ်.....။

ကိုယ်ရွတ်ဆိုပြမယ့် အလွမ်းကဗျာလေးကို မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး သေချာနားထောင်ကြည့်ပါ...... ကိုယ်...ကိုယ်တိုင် ရေးဖွဲ့သီကုံးထားတဲ့ အဲဒီအလွမ်းကဗျာလေးထဲမှာ ဘယ်လိုအရာမျိုးတွေ ပျော်ဝင်စီးဆင်းနေမလဲဆိုတာလေ.... ။

မိုးငွေ့